Pierwszy krok przed 1 września – spotkania w przyrodzie dla tych których boli brzuch na myśl o szkole

Są dzieciaki, które na wakacjach żyją pełną parą, a gdzieś od połowy sierpnia zaczyna im się robić ciężko. Nie mówią o tym wprost. Czasem to „nie chce mi się”, czasem złość, czasem po prostu są ciszej niż zwykle.
A pod spodem siedzi jedno zdanie: „ja tam nie chcę wracać”.

Może Twoje dziecko idzie do nowej szkoły?
Może zmieniło klasę?
Może wraca tam, gdzie w zeszłym roku było mu trudno?
A może samo nie umie powiedzieć, dlaczego jest mu ciężko — po prostu jest?

Zapraszam nastolatki (13+) na dwa bezpłatne spotkania w przyrodzie.

Będziemy w małej grupie szukać odpowiedzi na jedno konkretne pytanie:
„Czego potrzebuję się nauczyć, żeby było mi łatwiej działać w chwilach, gdy wydaje mi się, że nie dam rady?”

To pytanie pochodzi z metody Kids’ Skills Bena Furmana, na której opieram te spotkania. Jej założenie jest proste i uspokajające: dzieci i nastolatki bardzo często nie wiedzą jeszcze, że mogą sobie jakoś poradzić — same albo z pomocą dorosłego. Trzeba tylko poszukać sposobu, żeby było trochę łatwiej. Z nadzieją, że po tym pierwszym „trochę” przyjdzie kolejne „trochę łatwiej” — i jakoś pójdzie.

Więc nie będziemy rozgrzebywać, co jest nie tak. Będziemy nazywać, czego dokładnie warto się nauczyć — i szukać pierwszego małego kroku.

Nad czym będziemy pracować spędzając czas w przyrodzie:

 umiejętność rozpoznawania sygnałów z ciała — ten ścisk w brzuchu to nie wróg, to informacja
 umiejętność wychodzenia z głowy do działania, kiedy myśli zaczynają się kręcić w kółko
 umiejętność zrobienia małego kroku zanim poczuję się gotowy/gotowa — bo gotowość często przychodzi dopiero po kroku
 umiejętność zauważania, że już kiedyś dałem/dałam radę w czymś trudnym (i co mi wtedy pomogło)
 umiejętność powiedzenia komuś, czego potrzebuję
 umiejętność podnoszenia się po potknięciu — bo potknięcia są normalną częścią uczenia się, nie dowodem na to, że się nie udało
 rozpoznanie własnych kibiców — kto może mnie wesprzeć w trudnym poranku

Będziemy to robić w przyrodzie, w ruchu, w rozmowie, przy grach i kartach Mindsetter. Bez siedzenia w kręgu i opowiadania o swoich problemach — nikt nie musi mówić nic, czego nie chce.